Wat een gebeurtenis was dat zeg, de bevalling. Je kan je nog zo goed voorbereiden (en dat moet je ook vooral doen!) maar niets is zo bijzonder en uniek als het moment zelf. Werkelijk niets kan beschrijven of omschrijven wat je te wachten staat als man (of als vrouw).
Mijn vrouw was eigenlijk 4 april 2021 uitgerekend. We hadden al een paar keer tegen elkaar gezegd dat we hoopten dat ons mannetje niet op 1 april zou besluiten dat het tijd was. Dat leek ons gewoon geen fijne datum om op jarig te zijn.
1 april zijn we na het eten nog een rondje gaan wandelen, best een stukje ook want het was lekker weer. Alles ging goed en voordat we het wisten waren we weer thuis. Nog even de TV aan en vervolgens nietsvermoedend naar bed.
Nepweeën
Rond 23:00 begon mijn vrouw last te krijgen van iets dat ze zelf als “menstruatiepijn” omschrijft. Hoe dat precies voelt weet ik als man niet maar ze leek niet te bezwijken onder de pijn en er was weinig dat ik kon doen voor haar. We besloten dan ook om maar te gaan slapen.
De klok sloeg 04:00 en mijn vrouw maakte mij wakker met de opmerking “jij ligt nu al 5 uur te snurken en ik lig maar wakker van de pijn, nu wordt jij ook maar eens wakker!”. Natuurlijk kwam de vraag “is het nu begonnen?” ter sprake. Mijn vrouw had ondertussen al van alles liggen opzoeken op haar telefoon, want wat moet je anders als je niet kunt slapen.
Het konden maar zo “voorweeën” zijn. Deze voorweeën zijn niet van echt te onderscheiden qua pijn, maar zetten niet door in de zin van dat ze intenser worden. De voorweeën kunnen zich volgens de Google resultaten van mijn vrouw tot 2 weken voor de werkelijke bevalling voor doen en hoeven dus niet te betekenen dat er ook maar iets gaat beginnen. Het is voor ons de eerste zwangerschap, weten wij veel. Na wat gepraat te hebben besluiten we dat het misschien toch voorweeën zijn en we gaan weer slapen.
Ik wordt wakker, de ochtend van goede vrijdag, 2 april 2021. Mijn vrouw lijkt nog altijd niet veel minder pijn te hebben. Ik vraag haar of ze nog iets wil eten, maak dat voor haar en breng het ontbijt op bed. Ze geeft aan dat het allemaal wel mee valt en dat ik gewoon maar (wel vanuit huis) moet gaan werken. Zelf blijft ze op bed liggen en eet zo nu en dan een klein hapje van de havermoutpap die ik gemaakt had.
Toch maar tellen
Zo af en toe loop ik naar haar toe om te kijken hoe het gaat. De pijn lijkt niet minder te worden. Daarnaast geeft de App die mijn vrouw geïnstalleerd heeft op haar telefoon al een paar keer een melding: “maak u klaar om naar het ziekenhuis te gaan”.
We besluiten toch om tijdens het spreekuur van de verloskundige maar eens te bellen. De verloskundige geeft de wijze raad om eens onder een warme douche te gaan staan en om de telefoon met weeën-App aan mij te geven zodat ik ze bij kan houden.
Voor zij die van Apps en gadgets houden; het was een vrij simpele App, eigenlijk niets meer dan een stopwatch. Een grote knop in het midden van het scherm. Met één druk op de knop ging er een timer lopen die dan bij zou houden hoe lang de wee duurde. De tweede druk op dezelfde knop stopt de timer en legt de tijden vast om zo ook te berekenen hoeveel tijd er tussen de weeën zitten.
Vanuit de douche roept mijn vrouw meerdere malen “JA!” of “daar is er weer één!”. Met iedere kreet druk ik netjes op het knopje om de timer te starten. Wanneer ze aan geeft dat de wee weer wegzakt druk ik weer netjes op de knop. Dit hebben we ongeveer een half uur gedaan. We kijken naar de tijden die in de App geregistreerd staan; er valt geen touw aan vast te knopen. De weeën lijken allemaal willekeurige lengtes te hebben. Zo duurt de een 15 secondes de volgende 23 en die daarna 32, maar wij hadden geleerd dat er meer structuur in zou moeten zitten! Waar is die structuur dan?! Daarbij was de tijd tussen de weeën net zo -al dan niet meer- verschillend als de tijden van de weeën zelf.
Omdat de weeën-App tijdens het registreren ook weer aangegeven had dat we ons klaar moesten maken om naar het ziekenhuis te gaan besluiten we de verloskundige maar weer te bellen. Deze geeft aan toch graag even te komen kijken, maar helaas is ze al bij een (gecompliceerde) bevalling aanwezig en kan daar niet zomaar even tussenuit. Ze geeft aan contact te zoeken met een collega en zou haar vragen om bij ons langs te komen.
Zo gezegd, zo gedaan. De collega belt ons al snel en verteld dat ze haar stagiaire alvast vooruit stuurt; deze zou ons eventueel kunnen helpen met rustig blijven of eventuele vragen voor ons kunnen beantwoorden. Vrij snel na het telefoontje waren de beide vrouwen aanwezig; het was nu 15:00.
De verlosser
De verloskundige hoort het verhaal van ons aan en zegt eigenlijk al vrij snel dat ze bij mijn vrouw wil controleren hoe ver ze al is. De controle wordt uitgevoerd en de verloskundige zegt op een hele rustige toon tegen mijn vrouw: “wat zou je er van vinden als ik je zou vertellen dat je al 6cm ontsluiting hebt?”.
De emotie overviel mijn vrouw. Wij waren immers nog in de veronderstelling dat het nog altijd voorweeën waren en er niets aan de hand was. Toch horen we nu anders, onze zoon zou die dag, die GOEDE vrijdag, nog geboren worden!
De verloskundige verteld dat ze nog even snel weg gaat om wat dingen te regelen, ze had die dag immers vrij genomen om andere dingen te kunnen doen maar, de stagiaire blijft achter en de verloskundige belt ook gelijk de kraamzorg nog even.
Ik kan je overigens vertellen dat zo’n verloskundige stagiaire best handig is om in huis te hebben. Zo stond de kraamzorg namelijk ook vrij snel op de stoep en de stagiaire stelde voor de deur voor haar open te doen; dan kon ik bij mijn vrouw blijven.
Mijn vrouw laat zich niet kennen en puft de weeën rustig weg, ze lijkt wel in trance, een waar “weeënbeest” dat de ene wee na de ander verslind.
De laatste loodjes
Als de verloskundige nog een keer een kort onderzoek doet blijkt de ontsluiting netjes te vorderen. Tegen 18:00 krijgt mijn vrouw te horen dat ze mag gaan persen. Ook hier weer een hele aparte ervaring. Mijn advies is; laat het gewoon over je heen komen en laat het maar gebeuren, vraag eventueel de kraamzorg om een nat washandje te pakken voor je vrouw (als ze dat al niet uit zichzelf hebben gedaan).
Het persen was absoluut indrukwekkend om te zien. De verloskundige vertelde nog dat dit meestal met millimeters gaat, maar dat mijn vrouw zo’n kracht had dat het nu met centimeters leek te gaan. Uiteindelijk is onze zoon op 2 april 2021 om 18:32 geboren.
Snel werd hij schoongemaakt, afgedroogd, in een aantal hydrofiele doeken gewikkeld en even snel onderzocht. Er wordt aan het einde van het onderzoekje nog een APGAR-score van 10 toegekend aan mijn zoon. Later leer ik dat een score van tussen de 7 en 10 eigenlijk perfect is. Uiteraard toch ook als kersverse vader nog trotser dan ik al was; mijn zoon heeft zijn eerste 10 al te pakken!
Mijn zoon wordt snel aan moeders gegeven voor wat huid-op-huid contact.
Denk je dat het klaar is als je kind geboren is? Nee hoor, nog niet. Die placenta moet er namelijk ook nog uit! Gelukkig gaat dit bijna net zo snel als de geboorte van mijn zoon en kunnen we de geboorte vervolgens snel afronden.
Ik geloof dat het een uur of 23:00 was dat iedereen weer naar huis ging. Heel spannend, zo’n eerste avond met een pasgeboren baby in een wiegje naast je bed. We hadden behalve wat snelle tips en uitleg van de kraamzorg natuurlijk nog geen idee van wat we aan het doen waren.