Dinsdag 3 januari 2023, de dag waarop mijn vrouw officieel uitgerekend is van onze dochter. Daarnaast ook de dag die al zo rond 04:30 begon. Wegens slaaptekort en het later schrijven van deze post kan het zijn dat de tijden niet helemaal meer kloppen, maar daar kunnen jullie vast doorheen kijken.
Ik geloof dat het zo rond 06:00 was dat ik de verloskundige (op aandringen van mijn vrouw) belde. Uiteraard sliep de verloskundige nog, maar ze zou zich aankleden en onze kant op komen.
Eenmaal bij ons gearriveerd heeft ze gecontroleerd hoe het met mijn vrouw ging; 3cm ontsluiting. De verloskundige zou nog even haar laptop gaan halen en wat telefoontjes plegen, maar in principe ging ze daarna niet meer weg, het ging vandaag echt gebeuren.
Zelf ben ik zoveel mogelijk bij mijn vrouw gebleven. Waar ze zich bij de bevalling van onze zoon zo makkelijk van de wereld leek af te kunnen sluiten had ze daar dit keer meer moeite mee.
Liggen, staan, rondjes door het huis lopen, toch weer zitten, de yoga bal erbij en daar dan op zitten, toch weer op het bed, bal op het bed en er tegenaan hangen. Er zijn heel wat poses geprobeerd.
De verloskundige leek ons vooral met rust te laten en kwam zo nu en dan even kijken/controleren. Rond een uur of 10:00 leek het allemaal niet meer zo op te schieten en werd er aan ons voorgesteld om de vliezen te breken. Dit zou de weeën meer richting geven en het proces mogelijk wat kunnen versnellen.
Vrouw en ik hebben even overlegd, toch goed om te weten dat je dat gewoon kan en mag. We gingen mee in het voorstel en een wee later waren de vliezen gebroken. Gelijk zei de verloskundige tegen ons: “helder”. Dat was fijn om te horen, we konden dus thuis blijven want er waren nog geen behoeftes gedaan in het vruchtwater.
Toch leek het breken van de vliezen niet helemaal het gewenste resultaat te hebben. Mijn vrouw zat bij de eerstvolgende controle al 5 uur lang op 5cm ontsluiting. Reden voor de verloskundige om met een volgend voorstel te komen: “we moeten er over nadenken om de bevalling voort te zetten in het ziekenhuis”.
“Waarom?” was onze eerste vraag. Het kindje was niet in gevaar toch? “Nee” was gelukkig het antwoord. De verloskundige was juist bang dat mijn vrouw te vermoeid zou gaan zijn als het moment om te persen daar zou zijn. Daarnaast was de verloskundige ook bang dat mijn vrouw teveel bloed zou verliezen.
Ook hier hebben we weer overlegd, maar niet lang. We waren er vrij snel uit dat het dan toch beter zou zijn als we naar het ziekenhuis zouden gaan. In rap tempo hebben we van alles in de auto gegooid en ik denk dat we een kwartier na het besluit onderweg waren.
Wat een wereld van verschil was het ziekenhuis. Waar we thuis rustig en zacht licht hadden was het ziekenhuis voorzien van een grote witte bal van TL-licht.
We kregen uitleg van de verloskundige van het ziekenhuis voor wat betreft het plan van aanpak. Er zou een infuus worden aangesloten bij mijn vrouw waardoor oxytocine toegediend zou worden. De weeën moesten initieel naar de 4 weeën per 10 minuten. Maar voordat er iets aangesloten werd, toch nog even een controle voor de zekerheid.
“Nou, ik ga deze bevalling weer teruggeven aan jullie eigen verloskundige”, aldus de verloskundige van het ziekenhuis na de controle. Mijn vrouw had er tijdens de autorit naar het ziekenhuis (25 minuten en gewoon normaal gereden) ‘ineens’ 5cm ontsluiting bij gekregen.
Vanaf dat moment hebben we nog een uurtje ons eigen ding gedaan voordat we toch de verloskundige erbij gevraagd hebben. Er was nog geen echte persdrang, maar de verloskundige had hier wel een handigheidje voor.
Uiteindelijk is mijn vrouw om 17:05 gaan persen en is om 17:16 onze dochter geboren. Even snel wat eten, controles voor vrouw en dochter (die gelijk 3x een 10 kreeg) en we mochten alweer naar huis.
Eerst nog even onze zoon ophalen bij de gastouder, waar hij al de hele dag was. De eerste ontmoeting tussen die twee was zo lief, hij was helemaal trots om nu een grote broer te zijn.
Wat een avontuur, en het is nog maar net begonnen!