Misschien zegt bovenstaande titel je niets, misschien moet je gelijk denken aan series als “Sons of Anarchy” of het vervolg; “The Mayans” en zie je nu ruige en gevaarlijke mannen in leer voor je die dagen lang niets anders doen dan rond rijden op hun motoren of zich bezig houden met schimmige zaakjes in een clubhuis.
Ik kan je alvast gerust stellen en zeggen dat ik zeker geen lid ben geworden van een of andere motorbende. Misschien lees je dit en vind je het juist jammer, dacht je dat er eindelijk wat spanning en sensatie op de website voorbij zou komen; in dat geval, sorry.
Het begon eigenlijk allemaal met mijn vrouw. Ze werkt bij ons in het dorp in de kaaswinkel en maakt graag een praatje met de klanten. Zo liep er op een dag een man binnen voor een stukje kaas. Tijdens het afrekenen vroeg mijn vrouw of hij nog leuke plannen had voor het weekend. De man antwoordde met: “ja, ik ga een stuk motorrijden met mijn clubje!”. Mijn vrouw vertelde hem dat ik ook een motor heb, maar eigenlijk altijd alleen ga rijden.
De man vertelde vervolgens dat ze een klein en lokaal groepje mannen waren die zo nu en dan samen een stuk gingen rijden. Iedereen was in principe welkom om aan te sluiten. Vind je het niets, dan ga je gewoon weer alleen de hort op. Kan je een keertje niet? Ook geen probleem, dan sla je gewoon een keer over! Allemaal heel vrijblijvend dus.
Mijn vrouw liet de man weten het eerst met mij te willen overleggen. Want zomaar nummers uitwisselen leek haar iets te snel gaan en ze twijfelde of ik überhaupt op zoek was naar een motorclub.
Eenmaal thuis vertelde ze mij bovenstaande verhaal. Ik heb er eventjes over nagedacht en vond het wel spannend, maar dacht uiteindelijk “waarom ook niet, als het niets is dan weet ik dat ook weer”.
De eerstvolgende keer dat de man weer kaas kwam halen heeft mijn vrouw hem laten weten dat ik interesse had in de motorclub. Ik kreeg zijn nummer, samen met de melding dat het even kon duren voordat er antwoord kwam. Zijn telefoon was kapot en hij kon daardoor nog maar de helft van zijn scherm zien.
Een half uurtje later was daar het antwoord: “toevallig heb ik sinds vandaag een nieuwe telefoon dus alles werkt weer. Ik zal je straks toevoegen aan de groep en komende zondag staat er een rit gepland, je bent welkom om mee te gaan”.
Het was die dag donderdag, de zondag zou over een paar dagen zijn. Na een snel overlegje met mijn vrouw (want ja, als ik weg ga zadel ik haar wel weer op met de zorgen voor onze 2 kinderen) laten weten dat ik het leuk zou vinden om erbij te zijn.
De ontmoetingsplek was bij de kaas-kopende man thuis. Ik mocht mijn motorfiets aan de zijkant van het huis parkeren en achterom komen, want “de voordeur is voor collectanten”.
Mijn motor ergens parkeren is zo gedaan, daar trek ik mij verder weinig van aan en er stonden al 3 andere motoren. Toch voelde het een beetje onwennig om ‘zomaar’ bij een toch nog onbekende achterom te komen. De ontvangst was warm. Al snel werden er grappen gemaakt en werd er koffie gedronken.
Het was voor het eerst dat ik met 3 anderen (dus 4 totaal) een stuk zou gaan rijden. Toen ik nog bezig was met het halen van mijn rijbewijs zei mijn instructeur tegen mij dat ik altijd voor mijzelf moest rijden. Nooit ervan uit gaan dat iemand anders voor je kijkt of dat de wegen waar de ander voorbij gegaan is nog altijd vrij zijn van verkeer. Goed blijven opletten is sowieso belangrijk op de motor, want je hebt toch wel een hele kleine kreukelzone.
Qua weer hadden we geen reden tot klagen. Het zou gaan regenen, maar tijdens de rit is het helemaal droog gebleven. De rit was zo’n 200km lang, dat is een stuk langer dan ik gewend ben. Wat is dat dan? Nou ja, gewoon een uurtje rijden. Ik denk dat ik in zo’n uurtje ongeveer 40-60km rij. Ik merkte (vooral de volgende dag) dat ik toch ietwat gespannen op de motor had gezeten; ik had veel spierpijn. Waarschijnlijk toch een beetje de zenuwen.
Het was wel een mooie en leuke rit. Ik kijk nu al uit naar de volgende! Waar ik ook echt al naar uit kijk is de 3-daagse rit die eind juni op de planning staat.