Daar zit ik dan, in de bijkeuken, op de grond. Om mij heen liggen stapeltjes netjes gesorteerde was die ik zojuist uit de machine getrokken heb.
Ik merk dat ik er behoefte aan heb om even te gaan zitten. De koude plavuizen voelen hard, maar bieden ook rust. Ze hebben geen aparte patronen of felle kleuren.
Mijn blik dwaalt van de plavuizen weer terug naar de stapels was. Ze liggen nog altijd te wachten tot iemand ze op gaat hangen. Ineens merk ik dat mijn zicht wazig wordt en over mijn wang rolt een traan. Wat is dit nou weer?
Gaat het?
Al een tijdje merkt mijn omgeving het. Mijn vrouw geeft aan dat ik minder gezellig ben, we hebben vaker ruzie. Iemand hoeft maar iets van mij te vragen en het lijkt alsof ik het benauwd krijg. Mijn londje is nog nooit zo kort geweest en het kost mij alles dat ik nog in de tank heb om rustig te blijven tegen mijn kinderen. Het is niet oké dat ze door mij zo behandeld worden.
Op de vraag: “hoe gaat het?” komt bij mij standaard het antwoord “goed”. Toch, als ik heel eerlijk naar mijzelf kijk, gaat het helemaal niet goed. Hoe kan het nou goed gaan met iemand die al vol in de stress schiet op het moment dat een van zijn kinderen om een boterham vraagt?
Werk
Misschien een beetje cliché, maar de aanstichter van dit alles is mijn werk. 2 jaar geleden heb ik mijn contract laten bijstellen van 40 naar 32 uur. Nu zat ik het afgelopen jaar op een project in Den Haag. Dit was zonder files al 1.5 uur rijden. De ultieme deadline van het project was 2 juni, de klant moest live.
Om deze datum te kunnen halen moest er veel gedaan worden. De marathon veranderd in een sprint tijdens de laatste 2 maanden. Vervolgens roept er iemand van bovenaf: “we zijn er nog niet klaar voor en verplaatsen de finish naar november.”.
Daar zit je dan, 2 maanden lang draai je weken waarin minimaal 55 uur gewerkt werd (nog altijd in die 4 dagen die ik werk). Ik heb gesprint, de longen uit mijn lijf, “het snot voor de ogen” zoals mijn vader zou zeggen. Ik ben kapot. De tank is leeg…
Als klap op de vuurpijl komt er dan ook nog het nieuws dat ik wegens budgettaire redenen van het project gehaald wordt. Het is te duur om tot november iedereen aan te houden. Iets dat ik aan de ene kant snap, aan de andere kant zal ik het project nooit kunnen afmaken. Al die gedane moeite, al die energie, ruzies thuis, korte londjes, dagen waarop ik mijn kinderen niet zag. Alle offers, voor niets.
Komt er dan nog een bedankje? Nee.
Mijn werkgever heeft geen idee. Geen idee van het feit dat ik hier als volwassen persoon op de vloer zit te huilen tussen de gesorteerde was die zichzelf niet op zal hangen.
Uit het zicht
Ik ben een aantal dingen totaal uit het zicht verloren de afgelopen periode. Een van die dingen ben ik zelf geweest. Wat vind ik zelf belangrijk, waar liggen mijn eigen grenzen, wat wil ik?
Daarnaast heb ik zelf altijd een vader gehad die veel afwezig was, zowel fysiek als mentaal (op de momenten dat hij er fysiek wel was). Daar heeft hij zelf voor gekozen. Het was zo, het is het voorbeeld dat ik gehad heb. Als kind riep ik altijd al: “als ik later zelf een gezin/kinderen heb dan ga ik het anders doen, ik ga er voor ze zijn!”.
Ik heb al eerder gemerkt dat er een duidelijk verschil zit tussen het mentale en fysieke aanwezig zijn als ouder. Ik wilde het zo graag anders doen dan mijn eigen vader, toch merkte ik dat het lang niet altijd even gemakkelijk was/is om daadwerkelijk te doen.
Dat ik nu tegen mijn eigen (herhaaldelijk verlegde) grenzen aan loop en veel aan het nadenken ben over van alles maakt dat ik ook weer aan vroeger denk. Aan die momenten dat ik zelf zo hard riep dat ik het anders zou doen. Toch lijk ik in dezelfde kuilen te vallen waarin mijn vader ooit gevallen is. Is de geschiedenis dan echt gedoemd zich te herhalen?