De meetlat, zelfstandig naamwoord. Betekenis: “een langwerpig voorwerp waarmee maten opgenomen worden”, aldus het Nederlandse woordenboek. Ook wel bekend als centimeter of duimstok, vooral die duimstok moet de klussende man onder ons toch wel kennen. Maar gaan we nou iets opmeten? Gaan we klussen?! Hehe, eindel…. Nee, we gaan niet klussen en ik wil het niet over klussen hebben. Waar ik het over wil hebben is de meetlat waar mijn zoon (nu al) langs gelegd wordt.
Evalueren
Eens per jaar komt de gastouder waar onze kinderen naartoe gaan bij ons langs om te evalueren hoe het gaat. Het is een evaluatie die net iets verder gaat dan een WhatsApp bericht dat tussendoor verzonden wordt, want natuurlijk is er tussentijds ook gewoon communicatie tussen ons als ouders en de gastouder over de kinderen.
Op zich heb ik helemaal niets tegen een tussentijdse evaluatie. Best goed om zo nu en dan te evalueren. Gaat het nog goed met de kinderen, vinden ze het nog leuk, etc. etc.. Toch ging het bij mij een beetje jeuken toen de gastouder met een formulier aan kwam zetten waarop scores gegeven waren aan bepaalde kwaliteiten/vaardigheden.
Ondertussen ben ik 37 en heb ik al het een en ander aan formulieren voorbij zien komen. Zelfs op mijn werk wordt er nu nog ieder jaar een keer een formulier over mijn eigen ontwikkelingen en prestaties ingevuld. Wat mij zo verbaasd is dat het zelfs voor mijn zoon, nu 3 jaar oud, al nodig is om zijn ontwikkelingen te voorzien van een bepaald cijfer.
Kwalijk
Laat ik, voordat ik verder ga, eerst zeggen dat ik het de gastouder het gebruik van beoordelingsformulieren totaal niet kwalijk neem. Ergens snap ik ook echt wel dat het voor haar ook een soort houvast creëert. Daarnaast wordt hetzelfde formulier gebruikt voor alle gastkinderen, dus iedereen word daarmee langs dezelfde lat gelegd.
Misschien denk je ondertussen wel “wat loop je moeilijk te doen, het geven van een cijfer is toch niet nieuw?”. Nee, dat is ook niet nieuw. Wat voor mij wel nieuw is, is het feit dat mijn kind beoordeeld wordt en dat daar bij mij ook weer bepaalde gevoelens bij los komen.
De beoordelingen ga je als ouder niet tegen kunnen houden, dus mij er tegen verzetten is onbegonnen werk. Mijn zoon heeft er op zich nog geen last van want het gesprek met de gastouder vind plaats nadat hij naar bed is. Toch blijf ik het met zijn 3 jaar oud redelijk vroeg vinden om er al allerlei formulieren tegenaan te ‘gooien’. Mag hij niet nog even kind zijn voordat we daar als volwassenen weer van alles van gaan vinden?
Dit is dus iets dat ik dan weer wel kwalijk vind. Wij vinden het als volwassenen kennelijk belangrijk om van alles te vinden over de ontwikkeling van kinderen. We beperken ons soms niet eens tot de ontwikkeling van onze eigen kinderen, maar ook die van een ander. Zo worden er allerlei regels opgesteld en dingen geëist van kinderen voordat ze bijv. toegelaten worden op de basisschool.
Onze gastouder voelt zich dan weer verantwoordelijk voor het ‘afleveren’ van een kind dat voldoet aan de verwachtingen die er vanuit de maatschappij/samenleving aan hem gesteld worden.
Waarom mag een kind voor mijn gevoel op 3-jarige leeftijd al bijna geen kind meer zijn?
Iedereen is anders
Tijdens de evaluatie kregen we te horen dat onze zoon toch nog wat achter liep op zijn sociale ontwikkeling. Zo zou hij vaak niet mee doen met het spelen in groepen (wat volgens een andere lat weer heel normaal zou zijn) en luisterde hij niet naar andere kinderen op het moment dat ze aamgaven dat het even genoeg was.
Wat we vooral niet moeten vergeten (vind ik) is dat iedereen anders is. Mensen hebben verschillende interesses en verschillende achtergronden en kunnen zich dus ook op verschillende manieren/tempos ontwikkelen. Waarom zou ik mij nu dus al zorgen moeten maken over dat stukje sociale ontwikkeling bij mijn zoon, op andere vlakken ligt hij weer voor dus die sociale ontwikkeling kan dan toch ook nog komen?