Mijn eigen vader is erg handig. Hij kan werkelijk alles repareren en gooide eigenlijk ook nooit iets weg. Ergens een keer een oude fiets van iemand gekregen die net niet goed genoeg meer was om op te fietsen? Dan ging die uit elkaar en werden de onderdelen gebruikt om een andere fiets weer te repareren.
Er stond een archiefkast in de schuur waarin alle onderdelen die op dat moment niet nodig waren netjes werden opgeborgen, om daar vervolgens te wachten tot ze opnieuw van dienst mochten zijn.
De diepe lades van de archiefkast gevuld met oude onderdelen in de schuur van mijn vader staan voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Het onderhouden van de fietsen werd bij ons thuis regelmatig gedaan. Mijn vader had daarbij maar 1 voorwaarde; hij deed het niet alleen, je moest wel meehelpen. Dit heeft geholpen met het leren hoe een fiets in elkaar zit. Ligt de ketting er af, dan leg je die er gemakkelijk zelf op. Je weet immers dat je de derailleur een duwtje kan geven om de spanning van de ketting te halen om hem vervolgens weer op het voorste tandwiel te kunnen leggen.
Hij moet weer gemaakt
Mijn zoon zit nu in een fase waarbij hij het heel vervelend vind als er iets stuk gaat. Het maakt niet uit wat het is, het moet het liefst allemaal weer aan elkaar.
We vinden het allemaal wel eens vervelend als iets stuk gaat, al helemaal als het gaat om kostbare ‘volwassen’ dingen als telefoons, auto’s of computers. Hoe fijn is het om ze zelf te kunnen repareren als ze dan toch stuk gaan? Kan je het niet zelf, dan moet je ze naar de expert brengen die het voor een vermogen (afhankelijk van het probleem) weer voor je maakt.
Ik heb inmiddels wel geleerd dat in de ogen van mijn kinderen ik die expert ben naar wie ze gaan om iets te laten maken. Hierbij moet ik soms (zeer) creatief denken. Zo zijn het meestal geen fietsen waarmee mijn zoon nu bij mij langs komt, maar juist dingen als crackers of bananen.
Zo dacht ik op een gegeven moment mijn zoon dus van zijn verdriet af te helpen door een banaan voor hem te “maken”.
Mijn zoon had zelf een banaan willen pellen, maar was daarbij niet voorzichtig genoeg geweest, helaas de banaan brak in tweeën. Al snel kwamen de tranen. Ik dacht even na over hoe ik deze stukken weer aan elkaar kon krijgen.
Al snel kwam ik bij de cocktailprikkers uit. Als ik nou de cocktailprikker in één deel van de banaan zou steken dan zou ik daar weer het 2e deel van de banaan op kunnen bevestigen. Zo gezegd (of gedacht) zo gedaan. Je zag nog wel dat de banaan gebroken was, maar op zich zat hij wel weer aan elkaar en was in mijn ogen dus “gemaakt”.
Ik presenteerde vol trots de gemaakte banaan weer aan mijn zoon en zei tegen hem: “kijk, hij is weer gemaakt. Wel voorzichtig eten, want papa heeft een stokje moeten gebruiken”. Mijn zoon kon weer lachen, de tranen verdwenen als sneeuw voor de zon en hij genoot van zijn banaan.
Als er nu weer per ongeluk een banaan breekt weet hij niet hoe snel hij “papa, we moeten met een stokje de banaan weer maken” moet roepen.