Het kiezen van een school, dit keer niet voor mijzelf, maar voor mijn zoon. Ik vind het geen makkelijke keuze. Dit komt omdat ik de keuze maak voor een ander. Een keuze waar hij vervolgens een tijd aan vast zit.
Hij is begin april 3 jaar geworden en het leek ons hoog tijd om ons te gaan verdiepen in de scholen die ons dorp te bieden heeft. We hebben in het dorp een 3-tal scholen; een openbare, een Christelijke en eentje die er een beetje tussenin lijkt te ‘zweven’.
Vooral over de ‘zwevende’ school hoorde we al veel goede verhalen. De meeste mensen die we (vooral mijn vrouw) spraken hadden er al kinderen op school zitten en waren er zeer over te spreken.
De eerste school waar we dan ook een afspraak hebben gemaakt om eens te gaan kijken/praten was de zwevende school.
Helaas was mijn vrouw precies die ochtend ziek wakker geworden waardoor ze niet bij de afspraak kon zijn. Het was aan mij om met onze zoon langs te gaan en de vragen die we verzonnen hadden aan de directeur van de school te stellen.
Het bezoek
Toen we aankwamen bij de school stond de directeur nog buiten op het plein op ons te wachten. De kinderen waren inmiddels al richting de lokalen vertrokken en zaten netjes aan de tafels toen we door de gangen liepen. Overal leken de kinderen het prima naar hun zin te hebben.
Wat mij al wel gelijk op viel waren de tablets/laptops die in de klas aanwezig waren. Zo’n 30 jaar geleden (voel ik mij gelijk oud…) waren die absoluut nog niet aanwezig in de klaslokalen. Sterker nog, wij hadden destijds nog een PC, zo een met een beeldscherm waar je je handen aan kon warmen als die even aangestaan had. Maar die PC was eigenlijk niet eens nodig tijdens het lesgeven, hij stond dan ook op de gang. Nee, wij kregen les uit van die dingen met bladzijden met letters er op, je weet wel, boeken.
Ook de mega grote touchscreens die in de lokalen hingen kende ik in mijn tijd niet. Nu kunnen kinderen van 4 kennelijk kiezen waarmee ze willen spelen door hun namen naar een plaatje te slepen. Het is vast handig, maar of het echt nodig is?
Enfin, we kwamen aan bij het kantoor van de directeur. Ik kreeg netjes een kopje koffie aangeboden en kreeg vervolgens het verhaal van de school te horen. Ze werken er bijv. met een kanjer-systeem, petjes met kleuren (die inmiddels vervangen waren voor knuffels), hebben er een actieve oudercommissie die met zoveel leuke dingen aan komt zetten dat de directeur naar eigen zeggen zo nu en dan moet komen met “sorry, er moet ook nog geleerd worden”.
Wat ik persoonlijk heel fijn vond om te horen was dat ze geen combinatieklassen maakten. Zo heb ik zelf nooit begrepen hoe je 2 verschillende jaren (en dus niveaus) met elkaar kan combineren in dezelfde klas. Nu zit ik zelf niet in het onderwijs en heb ik zelf ook nooit in een combinatieklas gezeten dus het onbegrip komt geheel bij mijzelf vandaan.
En nu?
Het was een positief gesprek. Een gesprek waarin eigenlijk gelijk ook alle vragen die we hadden beantwoord werden. Als ik niet beter zou weten zou ik zeggen dat de beste directeur dit gesprek vaker heeft gehouden met ouders. In dat opzicht dus geen open eindjes of onbeantwoorde vragen meer.
Nu is de vraag eigenlijk alleen of we nog andere scholen willen gaan bekijken, of dat we het bij deze gaan houden.
“En je zoon dan, hoe vond hij het?”. Goede vraag, niet geheel onbelangrijk natuurlijk! Tijdens het bezoek was hij vooral verlegen, durfde de directeur geen hand te geven of iets tegen hem te zeggen. Dit terwijl onze zoon normaal de oren van je hoofd kan praten. Daarnaast leek hij ook overweldigd door het aantal kinderen dat hij op school zag. Het was voor hem ook voor het eerst dat hij in een dergelijk gebouw kwam.
Inmiddels lijkt onze zoon het allemaal verwerkt te hebben. Hij laat duidelijk merken dat hij het leuk vond door te vragen of hij “morgen weer naar school toe mag om met alle kindjes en de zandtafel te spelen”. Misschien is een zandtafel nou niet gelijk een doorslaggevende factor, maar het feit dat hij weer terug wil naar die plek waar hij zo zenuwachtig was vind ik wel heel positief.
Het lijkt ons als ouders een dermate goede plek voor onze zoon dat we besloten hebben hem in te schrijven bij de ‘zwevende’ school.